8 χρόνια από την 1η απευθείας διάθεση

9η Απευθείας διάθεση 15-3-2014


Ήταν 11 Μαΐου 2013, όταν πραγματοποιήθηκε η 1η απευθείας διάθεση προϊόντων (*) που οργανώθηκε από το «Κάστρο Αλληλεγγύης». Από τότε πραγματοποιήθηκαν άλλες 62 διαθέσεις, ενώ ετοιμάζεται η 64η, για τις 5 Ιουνίου.

Η αρχή, για κάποιους από μας, φαντάζει σαν να ήταν χθες, όμως ήταν 417 Σάββατα πριν. Για τους μεγαλύτερους το 1/8 της μέχρι τώρα ζωής μας, για τους νεότερους πολύ περισσότερο.

Αρκετοί είχαμε ξεχάσει πως ήταν τα Σάββατά μας πριν. Γιατί δεν είναι μόνο οι 63 απευθείας διαθέσεις, που γίνονται πάντα Σάββατο. Είναι το Σάββατο, αλλά και η Κυριακή, η ημέρα «αργίας» που πρέπει να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν οι διάφορες ενέργειες για την οργάνωση της κάθε απευθείας διάθεσης. Μέχρι πριν 1 χρόνο, άλλες 2 φορές, πάλι Σάββατο, πριν από κάθε διάθεση, δίναμε ενημερωτικά ή γράφαμε παραγγελίες στην Πλατεία Πάρκου.

Επιπλέον, η συντονιστική ομάδα, έκανε τουλάχιστον 330 συνεδριάσεις, σχεδόν πάντα, Τρίτη μετά τις 8μμ, με τη συμμετοχή τουλάχιστον 10 ατόμων κάθε φορά.

Έγιναν 15 ανοιχτές συνελεύσεις άλλοτε με ικανοποιητική και άλλοτε με μικρή συμμετοχή. Την 16η ανοιχτή συνέλευση για τις 18 Μαρτίου 2020 την πρόλαβε ο κορωνοϊός.

Έγιναν αρκετές εκδηλώσεις ή παράλληλες δράσεις με δική μας πρωτοβουλία και οργάνωση ή με συνδιοργάνωση με άλλους φορείς.

Όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν λίγα ή πολλά, όμως είναι μια πραγματικότητα (ή μια ιστορία) που δεν έχει εκτιμηθεί ανάλογα. Κι εμείς άλλωστε, από ένα σημείο και μετά, δεν θελήσαμε ή δεν μπορέσαμε «κόντρα στο ρεύμα» να προβάλλουμε τα πεπραγμένα μας.

Πολλά μπορεί να πετύχαμε αυτά τα χρόνια, όμως αποτύχαμε να κάνουμε περισσότερους να θεωρήσουν εαυτούς υποχρεωμένους ή ικανούς να αναλάβουν όλο και μεγαλύτερο φορτίο για τη συνέχιση του «Κάστρου Αλληλεγγύης».

Σ’ αυτό ίσως συμβάλλει και το έλλειμα ενημέρωσης που υπάρχει: πάρα πολλοί δεν γνωρίζουν ακόμη και σήμερα για την κίνηση, άλλοι για λόγους συντομίας ή από άγνοια μας λένε «μεσάζοντες».

Αρκετοί από όσους γνώρισαν την κίνηση αργότερα δεν έχουν πλήρη γνώση (γιατί δεν θέλαμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια, κουραστικά για τους υπόλοιπους). Τα κανάλια για να το ανατρέψουμε είναι περιορισμένα. Ίσως κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε το κουράγιο ή δεν θέλουμε πια να γινόμαστε φορτικοί.

Οι λόγοι για τους οποίους «ιδρύθηκε» το «Κάστρο Αλληλεγγύης» εξακολουθούν να ισχύουν. Φορτωμένοι «πάνω από 8 χρόνια στην πλάτη μας» ίσως έχουμε ακόμη τη θέληση να συνεχίσουμε την προσπάθεια. Όμως αν δεν δημιουργήσουμε «συλλογικό εθελοντικό κοινωνικό πλεόνασμα» δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε πολλά.

Υ.Γ. Το άρθρο βασίστηκε σε προηγούμενο (γραμμένο το διήμερο 11-12/5/2019). Αποφασιστικό ρόλο στο να γραφεί εκείνο, ήταν η παρακολούθηση στην ΕΡΤ3, του ντοκιμαντέρ: "ένας συνεταιρισμός στη Νέα Υόρκη". Η αίσθηση του πόσα μπορούν να γίνουν, το πόσα λίγα κάναμε, αλλά κυρίως το πόσο λίγο εκτιμούμε όσα καταφέραμε, αποτέλεσε το κίνητρο να γραφτούν κάποια, σκόρπια έστω, λόγια και όχι μια συστηματική αποτίμηση. Αυτή ελπίζουμε ότι θα γίνει κάποτε, συλλογικά ή όχι. Το χρωστάμε στους επόμενους, γιατί οτιδήποτε μεγάλο πρέπει να στηριχτεί και στις μικρές προσπάθειες του παρελθόντος.  

 

(*) Δυο λόγια για την πρώτη μας απευθείας διάθεση: Συμμετείχαν 25 εθελοντές, είχαν γίνει 95 παραγγελίες για ρύζι, αλεύρι και φακές και με τις επιτόπου παραγγελίες, εκτελέστηκαν συνολικά 146. Αξιοσημείωτο ότι 11 από τους αρχικούς 25 εθελοντές συνεχίζουν να συμμετέχουν σχεδόν σε όλες τις απευθείας διαθέσεις.

Κάποιοι από τους υπόλοιπους δεν βρίσκονται πια στη Λαμία, ενώ κάποιοι άλλοι εργάζονται το Σάββατο. Επίσης μέχρι τέλους εκείνου του χρόνου συμμετείχαν άλλοι 15, από τους οποίους 9 συμμετέχουν έως σήμερα στις περισσότερες απευθείας διαθέσεις.

Δηλαδή από το σύνολο των 25+ εθελοντών που φέρνουν σήμερα σε πέρας τις απευθείας διαθέσεις οι 20 «έχουν στην πλάτη τους» 8 χρόνια «θητείας». Αυτό μπορεί να είναι ένα δέσιμο για όλους μας αλλά μας αφήνει εκτεθειμένους στο ερώτημα: «…δεν μπορεί, για να ασχολούνται τόσο, κάτι θα κερδίζουν...».

Από την αρχή στις προθέσεις μας ήταν η εναλλαγή σε τακτά χρονικά διαστήματα μέσα από ανοιχτή συνέλευση κάθε δίμηνο! Φτάσαμε σιγά-σιγά, μόνο 2 φορές το χρόνο να καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση, πάλι όμως χωρίς επαρκή ανανέωση της συντονιστικής ομάδας.

Στο πνεύμα του «Κάστρου Αλληλεγγύης» δεν ήταν η ανάθεση αλλά η ευρύτερη δυνατή συλλογικότητα. Δεν ζητήσαμε «επιβράβευση» αλλά συμμετοχή. Δεν ζητήσαμε «άλλη μια τετραετία για να δείξουμε το έργο μας».