Ε.Σ.Υ. και εμείς



Ε.Σ.Υ. και εμείς

Επιτέλους, ήγγικεν η ώρα!!! Οσονούπω και κατά διαστήματα γίνεται άρση των περιοριστικών μέτρων όπου μας επέβαλαν για χάρη της δημόσιας υγείας και επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας…στην πολυπόθητη…αρκετά χρόνια ως και σήμερα πολύπαθη…όπου εδώ και κάμποσους μήνες έγινε ξανά «κανονικότητα».

Πολυπόθητη αν αναλογιστούμε την αξία της και την σχετίσουμε πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Με την ύπαρξή μας, με την ευρύτερη έννοια της ελευθερίας, με την σωματική και ψυχική μας υγεία, με άτομα που αγαπάμε, με δραστηριότητες και επιλογές οι οποίες μας διασκεδάζουν ή μας ξεκουράζουν. Και εν γένει με οτιδήποτε μπορεί και θέλει ο καθένας μας να γεμίσει τη μέρα του και να το συμπεριλάβει σε μια «ρουτίνα» όπου θα τον οδηγήσει σε ένα καλύτερο σήμερα, σε ένα ευχάριστο «τώρα», στο προσωπικό του ευ ζην.

Πολύπαθη, αν σκεφτούμε το πόσο ταλαιπωρημένη, βασανισμένη, δύσκολη και προβληματική έχει καταντήσει από την οικονομική κρίση. Οικονομικές ανισότητες, φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, ανεργία, εξαθλίωση, αδυναμία πρόσβασης σε είδη πρώτης ανάγκης, έλλειψη κοινωνικών αγαθών, καταστρατήγηση ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι μερικές από τις καταστάσεις που αντικρίζουμε και βιώνουμε καθημερινά.

«Κανονικότητα» αν συμπεριλάβεις μέσα σε όλα αυτά και την διαρκή αναζήτηση του ανύπαρκτου κρατικού μηχανισμού, που ακόμη από την οικονομική κρίση δεν μπορεί να ισορροπήσει την όλη κατάσταση και να στηρίξει, έστω και στοιχειωδώς, όλους αυτούς που έχουν ανάγκη, με ουσιαστικές παρεμβάσεις και λύσεις.

Επιστροφή στην καθημερινότητα λοιπόν εν μέσω υγειονομικής κρίσης, που ήρθε για να επιβαρύνει την ήδη επιβαρυμένη από την οικονομική κρίση κατάσταση και οι συνέπειές της ήδη γίνονται ορατές.

Όσο και να μας βαραίνει η «ατομική ευθύνη» που προσπαθούν να μας επιβάλλουν, αυτό που μας επηρεάζει και μας φοβίζει περισσότερο από την καθ’ εαυτού υγειονομική κρίση είναι η κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας που καλείται να την αντιμετωπίσει αφού κάθε άλλο παρά θωρακισμένο και εξοπλισμένο θεωρείται.

Το επί χρόνια ασθενικό και προβληματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο. Ένα Ε.Σ.Υ. που ανέκαθεν αδυνατούσε να υποστηρίξει καθημερινά περιστατικά, πόσο μάλλον μια πανδημία.

Εντελώς παραμελημένο, με σοβαρές ελλείψεις στην χρηματοδότηση, σε προσωπικό, σε ιατρικά μηχανήματα, σε εγκαταστάσεις οδηγώντας το οι εκάστοτε κυβερνήσεις σε υποβάθμιση και απαξίωση αλλά και υπονόμευση της λειτουργίας του εξυπηρετώντας άλλους σκοπούς και συμφέροντα, προωθώντας την υγεία στα χέρια ιδιωτών, και όταν ένα αγαθό ιδιωτικοποιείται το μόνο που έχει σημασία είναι το κέρδος και όχι ο άνθρωπος, και στην προκειμένη περίπτωση το κέρδος είναι πέρα και πάνω από κάθε ανθρώπινη ζωή.

Ένα Ε.Σ.Υ αν μη τι άλλο, είναι από τα πιο σημαντικά θέματα που σε κάθε τουλάχιστον δημοκρατική, πολιτισμένη και αναπτυγμένη κοινωνία πρέπει να θεωρείται δεδομένο ως δικαίωμα αλλά και άρτιο, πλήρως εξοπλισμένο και προσβάσιμο από κάθε πολίτη.

Έχει γίνει ξεκάθαρο ότι το δικαίωμα στην υγεία περιλαμβάνεται σε διεθνώς αναγνωρισμένες συνθήκες και συμφωνίες ως πανανθρώπινο. Η πρόσβαση στην φαρμακευτική και υγειονομική περίθαλψη είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών του κόσμου, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάταξης, ηλικίας, φύλου, φυλής, θρησκείας, υγειονομικής κατάστασης, αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή καθεστώτος μετανάστευσης. Ταυτόχρονα είναι υποχρέωση των κρατών να δημιουργήσουν τις πιο κατάλληλες προϋποθέσεις και  να παρέχουν όλα εκείνα  τα μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Η ΥΓΕΙΑ, στη χώρα που γέννησε τον Ιπποκράτη και τον Γεώργιο Παπανικολάου, από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στην ιστορία της ιατρικής και θεωρήθηκε τόσο σημαντικό αγαθό στην αρχαία Ελλάδα που λατρεύτηκε ως θεότητα, είναι λυπηρό να εμπορεύεται και να χάνει την αξία της ως ύψιστο αγαθό.

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ πρέπει να είναι δημόσιο, δωρεάν αγαθό, δεν «εισάγεται σε κανένα χρηματιστήριο», και για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε.